Welke kies jij?
We willen het zo graag goed doen. Alles netjes, alles op orde, alles volgens de ongeschreven regels van wat een “goede moeder” hoort te zijn. Maar ergens onderweg raken we soms het echte doel kwijt. Want een goede moeder zijn, is niet automatisch hetzelfde als een aanwezige moeder zijn.
Een kind verlangt niet naar perfectie. Het verlangt niet naar een huis dat altijd blinkt, naar zelfgemaakte koekjes elke woensdagmiddag of naar een moeder die overal het juiste antwoord op heeft. Wat een kind wél nodig heeft, is aanwezigheid. Iemand die er is. Die luistert, die meespeelt, die even stopt met “moeten” om gewoon samen te zijn.
Hoe vaak zijn we niet bezig met opruimen terwijl ons kind “mama, kijk eens” roept? Hoe vaak denken we: eerst dit nog snel doen, en dan heb ik tijd. Maar dat “dan” komt zelden. Het leven blijft zich vullen met taken, verwachtingen en rommel — letterlijk en figuurlijk.
Ja, je huis kan rommelig zijn. Er kunnen plukken hondenhaar in de hoek liggen of speelgoed op plekken waar het niet hoort. Natuurlijk mag je dat opruimen, maar laat het geen voorwaarde zijn om tijd te maken voor je kind. Tijd samen levert altijd iets op, ongeacht de staat van je woonkamer. Wie beweert dat het anders moet, volgt vaak gewoon richtlijnen die ze zelf ooit hebben opgelegd gekregen.
Je moet je soms letterlijk en figuurlijk distantiëren van de rommel om een fijne tijd te kunnen hebben. En dat principe mag je doortrekken naar heel je leven. Door los te laten dat alles perfect moet zijn, of dat jij beter moet zijn dan je al bent, creëer je ruimte. Ruimte voor rust, voor verbinding, voor het leven dat je eigenlijk altijd al wilde.
Een kind heeft ook geen overvloed nodig. Geen berg speelgoed, geen dure uitstappen elke maand, geen voortdurende prikkels. Het hoeft niet elke keer Plopsaland te zijn. Samen wandelen, tekenen, koken, in de tuin zitten — vaak zijn dat de momenten die blijven hangen. En als je later aan je kind vraagt wat het gemist heeft, zal het misschien dingen benoemen die er niet waren. Maar dat is geen falen. Dat is menselijk. En vaak zal het kind die dromen zelf waarmaken, op zijn eigen manier.
Ik had vroeger bijvoorbeeld nooit een hond. Niet omdat mijn ouders het me niet gunden, maar omdat mijn moeder het verlies van haar vorige hond nooit had verwerkt. En kijk nu: ik heb drie viervoeters rondlopen. Ik neem mijn ouders dat helemaal niet kwalijk. Honden zijn veel werk. En het mooie is: ik kan mijn honden alles kopen wat ze willen, maar ze spelen nog liever met een simpel blaadje dat van de boom valt dan met al het speelgoed dat hier ligt.
Dat leert me elke dag opnieuw hetzelfde: je kan het nog zo “goed” doen, zij beleven het toch anders. Wat voor hen telt, is dat ik tijd maak. Dat ik aanwezig ben. Dat ik meedoe in hun wereld. Kortom, een aanwezige moeder.
En misschien is dat wel de essentie. Niet perfect zijn, maar aanwezig. Niet alles goed doen, maar er zijn. Dat is geen zwakte. Dat is liefde.
Hoe doe jij het?
Ilse