Ken je dat gevoel van al die items in je kast waarvan je denkt: “Ooit ga ik nog in die broek passen” of “Dat ga ik later gebruiken, als ik een dag vrij ben”? Geloof me, ik heb ze ook ooit gebruikt. Al was het bij mij niet zozeer dat ik een broek moest passen, dat probleem kwam gelukkig nooit voor. Maar de rest? Die spullen bleven in mijn kast hangen en namen plek in, terwijl ik ondertussen alweer op mijn laptop zat te kijken naar nieuwe trends die me aanspraken.
Die onafgemaakte plannen of ongebruikte spullen zijn precies waar ons brein moeite mee heeft. Het voelt ongemakkelijk, alsof er iets onaf is dat aandacht vraagt. Zelfs al probeer je het te negeren, neer te pennen op een post-it of zelfs als een taak in je agenda te zetten, het blijft hoe dan ook in je achterhoofd hangen. Het zijn net die kleine mentale open eindes die je energie kosten, zonder dat je het altijd doorhebt.
Hoe begon het bij mij?
Toen ik vroeger in Hasselt werkte en woonde, stopte ik geregeld bij winkels. Niet speciaal om iets te kopen, maar gewoon om mijn tijd te vullen of om even te ontsnappen aan de routine. En ja, ik kwam vaak weer thuis met een aantal dingen die ik helemaal niet nodig had. Brol die later toch weer in de kast belandde. Het grappige is dat ik het op dat moment helemaal normaal vond. Achteraf bekeken was het een manier om een soort lege plek in mijn dag te vullen. Wat doe je anders als vrijgezel?
Ik zocht ’s avonds al de gym op, om mijn tijd daar te verdoen, met een dure abonnement waar ik wel iets aan had op dat moment en de vele praatjes die mijn tijd opvulden. Maar nu ik er niet meer woon of werk, bekijk ik maandelijks mijn bankrekening en vraag ik me af hoe ik het ooit zo ver heb laten kunnen worden. Ik heb geen dure abonnement meer, mijn praatjes zijn er nog (wel niet meer met die van de gym), ik wandel drie keren per dag, maar er gaat vrijwel niets van mijn rekening af. Op nog geen vijf jaren tijd had ik 40 000 euro bij elkaar gespaard, wel na mijn auto weg te doen, en kon ik met gemak een stenen tuinhuis plaatsen.
Het is niet alleen een financiële les, maar ook een mentale harde les geweest. Alles wat je bewaart “voor later” of “voor ooit” neemt energie en ruimte in beslag. Het houdt je ’s nachts bezig. Je brein merkt vooral de onafgemaakte cirkels. Het voelt als een constante, subtiele druk die je niet loslaat.
Schrap open eindes
Wat mij hielp, is te erkennen dat ik de knoop moest doorhakken. Mijn brein houdt simpelweg niet van open eindes. Zodra iets op pauze staat, hoe klein ook, vraagt nu eenmaal behoorlijk veel energie. Ik heb me dan uiteindelijk een Cricut Maker gekocht. Het was zo’n Amerikaans toestel, waar ik ik-weet-niet-hoeveel-YouTube filmpjes over heb gekeken. Een Cricut FB pagina al eventjes volgde, en waarbij je leuke dingen kon maken. Het was een soort voorbereiding voor mezelf of ik daarmee gelukkig zou zijn. Ik was op zoek naar iets om zelf te maken, voor mijn eigen appartement die toen in opleveringsfase zat.
Het heeft lang geduurd. Heel lang. Ik heb het zelfs niet gekocht tijdens mijn appartement-fase. Nee, ik heb het pas gekocht toen ik mijn eigen woonst had. Zo lang heb ik gewacht, en ik heb er geen minuut spijt van. Ik heb er al veel mee gemaakt.
Maar het geldt niet alleen voor fysieke items. Het geldt ook voor taken, afspraken en projecten. Door dit inzicht werd het makkelijker om bewuster keuzes te maken: wat hou ik, wat laat ik los, wat kan ik vandaag afronden?
Het loslaten van spullen die je niet (meer) gebruikt, is niet alleen fysiek een opluchting, maar ook mentaal. Het creëert overzicht en rust. En dat geldt ook voor plannen of taken die je steeds uitstelt. Als je die eindelijk afrondt of op een nette manier afsluit, merk je hoe bevrijdend het voelt. Plots is er ruimte voor nieuwe ideeën, in een nieuwe energie hoe ik geld kan besparen, en het toch fijn kan hebben.
Het mooie van deze afwachtende aanpak is dat het niet gaat om perfect zijn of alles meteen op orde hebben. Het gaat om kleine, bewuste stappen. Door te erkennen dat open eindes je brein afleiden, kun je een systeem bouwen dat overzicht en rust brengt. Elke kast, elk project, elke to-do kan een stukje afgesloten zijn, zodat je hoofd vrij blijft van constante rommel.
Het is een proces van bewustwording en actie. Begin klein: kijk naar je kast, je bureau of je agenda en identificeer de open eindes. Vraag jezelf: “Wat houdt me tegen om dit af te sluiten?” Vaak is het een simpele beslissing: wegdoen, afronden, of een concreet plan maken. Je zult merken dat het een sneeuwbaleffect heeft. Meer open eindes verdwijnen, je omgeving wordt rustiger, en je brein kan eindelijk ademen.
Hulp nodig?
Als je brein niet houdt van open eindes. Of het nu gaat om spullen, plannen of uitgestelde taken, het opschonen en afronden daarvan is een cadeau voor jezelf. Het brengt overzicht, rust en energie — en uiteindelijk een leven dat veel bewuster en aangenamer aanvoelt.
Ilse