Ontdek wat een extra inkomen werkelijk betekent
Een tijdje geleden volgde ik een minimalist online. Ze is onderneemster, verkoopt cursussen en begon de laatste tijd ook te praten over investeren in vastgoed. “Een extra spaarpotje,” zei ze. “Passief inkomen.”
En ergens begrijp ik dat idee wel. Als ex-eigenaar van een appartement kan ik je één ding zeggen: dat extra centje is welkom. Maar het komt niet zonder iets terug te geven. Want “passief inkomen” is zelden echt passief.
Er moet iets onderhouden worden. Er moet opgevolgd worden. Er zijn huurders, kosten, herstellingen, administratie… En iemand moet dat allemaal doen.
Wat je niet hebt, levert je geen extra zorgen.
Het klinkt eenvoudiger dan het is
In het begin is het allemaal leuk. Elke maand een bedrag dat binnenkomt. Een gevoel van “ik heb iets opgebouwd”. Maar zodra er iets stukgaat, verandert het verhaal. Een boiler die het begeeft. Een huurder die schade maakt. Een onverwachte factuur.
En plots is het geen extra inkomen meer, maar een extra zorgenkindje.
Mijn vader had één duidelijke regel
Mijn vader zei altijd: “Zorg zelf voor je oude dag.”
En ergens had hij gelijk. Het idee dat je onafhankelijk moet zijn, blijft waardevol. Wie zegt dat er een pensioentje later op je gaat wachten. Je veronderstelt het wel, maar je bent afhankelijk van anderen die na je komen en ervoor gaan werken. Als ze al willen werken.
Maar zelfs hij is later anders gaan kijken naar extra vastgoed. Want hoe meer je bezit, hoe meer je moet regelen. En hoe meer vergaderingen, kosten en discussies erbij komen kijken, hoe minder “passief” het allemaal wordt.
Hij keek er altijd even graag naar uit als mij. Niet dus.
Bezit is nooit helemaal passief
Investeren in vastgoed hangt sterk af van wat je koopt. Want elk bezit komt met iets erbij: onderhoud, beslissingen, risico’s en onverwachte kosten.
Zelfs als je het niet ziet, zit er altijd werk achter. Neem bijvoorbeeld vakantieparken zoals Center Parcs. Op het eerste gezicht lijkt het eenvoudig: een huisje, verhuur, opbrengst.
Maar er is onderhoud. Er zijn gemeenschappelijke kosten. En er zijn situaties waar je weinig invloed op hebt, maar waar de kosten wel blijven lopen.
Wat je niet hebt, hoef je niet te beheren
En dat is uiteindelijk wat ik steeds meer begin te voelen: alles wat ik niet bezit, hoeft ook niet onderhouden te worden. Geen reparaties. Geen onverwachte kosten.
Geen discussies. Geen mentale ruimte die er constant naartoe gaat.
Minder bezit = meer rust
Het is dus niet zo dat meer hebben gelijk staat aan meer vrijheid. Net andersom. Je zou bijna kunnen zeggen dat je voor eeuwig en altijd in een appartement blijft wonen. Er zijn minimalisten die zo denken. Maar ook dat raad ik je ten zeerste als ex-eigenaar af. Met de indexeringen lopen die prijzen jaarlijks op. Je kan misschien aan 700 euro beginnen zijn met huren, maar naar x-aantal jaren zit je aan 900 euro. En dat is ook een zure pil. Tel daar nu de benzineprijzen bovenop, en ja, meer dan de helft kwijt aan alles wat je broodnodig hebt?
Dan zie ik het toch liever anders.
Tot slot
Misschien is dit wel de echte kern: vrijheid zit niet altijd in extra inkomen of meer bezit.
Soms zit het in minder moeten dragen.
En in het besef dat wat je niet hebt, je ook niet kan belasten.
Of wat denk jij?
Ilse