Intussen ben ik van mening dat niets écht moet, maar dat alles kan. We worden geboren, we sterven, en alles daartussen is grotendeels aan ons. Natuurlijk bestaan er regels — en gelukkig maar. In het verkeer, op school of op het werk zijn afspraken nodig om samen te kunnen leven. Je mag niet in je slaapoutfit naar je werk, geen kippen meenemen naar een restaurant, en tijdens de les is stilte soms nodig om te leren.
Maar dat is slechts een fractie van het leven. Een deel dat losstaat van wie jij bent, van wat jij nodig hebt. Want buiten die basisregels ligt een wereld waarin je mag kiezen, proberen, falen en opnieuw beginnen. Jij bent uniek. Je hebt je eigen verlangens, verwachtingen, interesses en ritme. De wereld is groot genoeg om je eigen pad te volgen — of dat nu rechtlijnig, kronkelig of helemaal buiten de lijntjes is.
Wat je daarvoor nodig hebt, verschilt voor iedereen. Tijd en geld spelen zeker een rol, maar ook dat ziet er voor elk mens anders uit. Sommigen krijgen veel mee van huis uit, anderen moeten elk stukje zelf opbouwen. Toch gelooft ik dat iedereen op zijn manier een deel van zijn dromen waarmaakt. Soms groot en zichtbaar, soms stil en klein — maar even waardevol.
Als iemand me vraagt wat ik nog wil in het leven, moet ik eerlijk zeggen: ik weet het niet precies. Ik heb een huis zonder afbetaling, geen kinderen (tenzij je mijn drie viervoeters meetelt), een echtgenoot die er voor me is, een paar goede vriendinnen en een zus waarop ik kan rekenen. Mijn ouders en grootouders zijn er niet meer, maar wat zij me geleerd hebben draag ik elke dag met me mee.
Voel ik me perfect? Nee. Ik zou niets liever hebben dan mijn grootouders nog eens te kunnen spreken, of mijn ouders te zien toen ik 41 werd. Een job waarin ik me volledig gewaardeerd voel, zou welkom zijn. Maar ondanks dat, voel ik dankbaarheid. Voor wat er wel is. Voor wie ik heb, en voor de vrijheid om mijn leven te leven zoals het is — met vallen, opstaan, en telkens weer leren.
Misschien is dat wel de essentie van “niets moet, alles kan”: aanvaarden dat het leven niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn. Dat je onderweg mag twijfelen, verliezen, herbeginnen en groeien.
Dus, laat mij jou iets vragen: waar ben jij vandaag dankbaar voor?