Wat ik rustgevend vind om naar te kijken, zijn die filmpjes waarin mensen hun huis kuisen. Alles blinkt, netjes opgeruimd, perfect. Het is bijna hypnotiserend.
Maar in mijn huis? Zodra ik me omdraai, overal hondenharen. Drie honden in huis betekent constant rommel, stof en haren. Ja, ik heb mezelf die miserie aangedaan… maar eerlijk? Ik zou ze voor geen goud willen missen.
Perfectie bestaat niet
Ik vraag me vaak af: hoe lang blijft een huis in die video’s echt perfect? Denk je dat het langer dan een minuut blijft zoals het eruitziet? Een lepeltje op het aanrecht, een glas water naast de koelkast, papiertjes van snoepjes — binnen no-time is het weer rommelig.
Hetzelfde geldt voor gezinnen: echt perfect netjes blijven huizen bijna nooit, en dat is helemaal oké.
In mijn gezin staat geregeld de vaat in spoelbak omdat de vorige vaat nog niet gedaan is.
Schoonheid en acceptatie
We worden geboren met een prachtig velletje, maar naarmate we ouder worden, verschijnen er littekens, kleine krasjes en soms een brandplekje. Toch stoppen velen van ons eindeloos tijd en geld in crèmes en middeltjes om er “jong uit te zien”, alsof het moet.
Ik herinner me ooit een Mylène-party, de eerste én de laatste die ik deed. Daar zat een tiener van zestien, al volop smerend, tussen een stel oudere dames. En dan was ik de “jongste” in rij. Ik moet toen een jaar of eenentwintig geweest zijn. De oudere dames complimenteerden me dat ik er goed uitzag en wilden meteen weten welk wondermiddeltje ik gebruikte. En dan moest ik toegeven dat je eigenlijk niets van dat alles gebruikte.
Betrapt! Oopsie…
Ik kan je verzekeren. Dat kwam hard aan. Nog harder toen ik zei, dat ik niets van wat ze me voorschotelde wilde proberen of kopen. Dat ik gewoon erbij kwam zitten voor de gezelligheid. Het werd me dus niet in dank afgenomen. Ik ging het berouwen, zei de verkoopster. Ik moest toen al beginnen volgens haar.
En nu zoveel jaren later, gebruik ik wel zonnecrème tegen de zon, tegen pigmentvlekken. Maar nog altijd niets voor mijn huid, behalve zo nu en dan een handcrème want die hebben het zwaar te verduren. Maar voor de rest letterlijk: NIETS.
En ik zie er nog altijd gelijk toen uit. Dit hieronder is mij in mijn 21 jaar, en die hiernaast, is van drie jaren geleden.
Ik accepteer dus wat ik gekregen heb. Ook al wilde ik dolgraag een cupmaatje meer hebben. Ik laat niet sleutelen aan mezelf. Ik ben blij met mijn gezicht, ook al zit mijn ene hoog hoger dan de andere. Ben ik intussen al lichtgrijs van haarkleur, maar mij krijg je niet meer aan eht verven. En ongeacht wat anderen ervan vinden, vind ik het niet erg dat mijn huis geregeld vol hondenharen liggen, alsook dat mijn aanrecht eens rommelig erbij kan liggen.
Wat echt telt
Wat echt telt, is dat je gelukkig bent met wie je bent, en wat je hebt. Normen zijn er gemaakt om je te spiegelen aan een bepaalde “perfectie”. Ultieme schoonheid zit niet in perfectie — in je huis, je huid of je lichaam — maar in authenticiteit, vrijheid en leven met minder rompslomp.
Dat is echte rijkdom.
💡 Tip: Leg je telefoon even weg, geniet van je omgeving, knuffel je huisdieren en accepteer het leven zoals het is. Dat is de pure schoonheid waar je naar zoekt.
Vindt je ook niet?
Ilse