Ik heb niet zo zeer voor minimalisme gekozen. In mijne tijd, meer dan twintig jaren geleden, bestond het niet eens onder die noemer. Ik ben er gewoon in gerold. Ik zag het anders dan mijn omgeving, en ik heb er hard voor moeten knokken soms. Niet letterlijk natuurlijk. Maar al mijn keuzes hebben ertoe geleid dat ik het ‘makkelijker’ heb dan anderen. Of zo lijkt het toch.
Ik heb ten eerste niet gekozen voor kinderen. Mijn moeder begreep dat ze enkel oma kon worden bij mijn zus, en die eer heb ik aan haar overgelaten. Niet kiezen voor kinderen was een bewuste keuze, waar ik tot de dag van vandaag nog altijd dankbaar ben. Ik weet dat vele ouders me misschien zouden tegenspreken, zeker die nog steeds denken dat hun kinderen later voor hen zullen zorgen. Maar als dat het geval was, dan werden woonzorgcentra niet gebouwd. Dan moet de jeugd niet uithuizen, dan bestaan er toch meer kangeroewoningen worden gebouwd, en dan zouden ze niet willen verhuizen naar een streek die mijlenver van het ouderlijk huis ligt. Toch?
Ten tweede maak je me niet gelukkig met spullen. Mijn moeder was huisvrouw en creatief. Ze naaide soms haar eigen kleren, ze leerde me breien, naaien (niet met succes), haken. Noem maar op. Mijn vader was dan wachter van beroep en ook creatief. Hij freesde vooral in een kamer in de garage. Houtwerk etc. Hij was dan ook trots dat ik begon met houtwerk, in combinatie met mijn Cricut Maker en zijn dremel.
Telkens als het mijne verjaardag was, kreeg ik cadeautjes die feitelijk de kast niet uitkwamen. Goede bedoelingen dat wel, maar een zoveelste bloes die ik eigenlijk niet mooi vond. Parfum die ik amper opdeed, make-up die ik niet droeg. Het was gewoon kastenopvulling, die ik ieder jaar kon leegmaken en niks mee deed. Tot ik de passie kreeg voor decoratie, interieurstyling. Ik deed een cursus Interieurstylist aan de Syntra, en ik begon zelf mijn make-overs te maken. Ik denk dat het daar is begonnen dat ik meer zelf wilde maken, kostenbesparend wilde zijn, omdat ik de tijd ook had en gelukkiger wilde zijn.
Veel vrienden had ik toen ook niet meer. Mijn vriendenkring van het middelbaar gingen allemaal naar verschillende scholen, en we verloren elkaar uit het oog. Degene die erna in mijn leven kwamen, waren er vooral dankzij mijn liefjes, maar zodra het gedaan was, verdwenen zij ook.
Minimalisme is loslaten
Het heeft jaren geduurd, eer ik terug een groepje mensen tegen het lijf kwam. Sommige van vroeger, sommige ook niet. Op één hand kan ik ze tellen, maar dat is meer dan genoeg. Want iedereen van hen heeft problemen, en ik maak mijn tijd liever kwijt voor hen, dan voor mensen die mijn Facebook account opvullen en enkel reageren als je iets op zet wat hun aanbelangt, om erna totaal niets meer van te vernemen. Ook niet wanneer je ze echt nodig zou hebben.
Ik ben dan ook acht jaren single geweest. In die tijd mijn moeder verloren, en dan begin je na te denken over het leven en wat je nog wil bereiken. Eén incident met de auto meegemaakt, en ik begon daar ook bij stil te staan. Kan ik er zonder? Ik leerde terug met de bus te gaan, met de trein zelfs. En zo heb ik jaren versleten terwijl ik werkte in Tongeren. Tot de afstand me zuur opbrak, toch zeker wanneer de treinen om de haverklap niet meer reden, en mijn vader overleed, degene die me nu en dan al eens kwam oppikken.
Je zou kunnen zeggen, had terug een auto gekocht. Maar enkel alleen voor één job? Want daar buiten stond die vrijwel stil. Ik deed alles te voet, of met de fiets.
Dus bye bye job. Ik heb andere oorden opgezocht, maar de zin om opnieuw in de medische sector te werken was ver zoek. Mijn vader zei altijd: ‘Kind, het leven is te kort om te doen wat je niet wilt doen. Doe waar je plezier uithaalt en schrap alles wat er niet toedoet.’
Dat was niet hetzelfde advies dat mijn moeder me vroeger gaf. Zij zei altijd: ‘Je moet een bachelor hebben, je gaat meer verdienen, je gaat een goed pensioen hebben.’ En zij was huisvrouw, en overleed op zestigjarige leeftijd.
Ergens tussen in zit ik dan. De bachelor waar ze zoveel geld voor uitgegeven hebben, is geen sjiek waard meer. De overheid heeft dat kapot gemaakt met IFIC-categorieën erop te plakken, die feitelijk zeggen dat je met een secundair meer dan genoeg hebt. Dit geldt ook voor vele andere jobs, waar je onmiddellijk na het middelbaar kunt beginnen. Geld versus ervaring.
Je bent dus beter af, iets te doen dat je graag doet. En dat doe ik nu al.
Ik ben een hondenmama, blogger, en schrijf boeken. Op mijn manier, op mijn tijd, en op mijn eigen kosten.
Ilse