Toch frappant hoe de meesten denken dat het bij mijn thuis altijd proper is. Dat ik constant sta te poetsen, of ervoor zorg dat als gepland bezoek langs komt, dat alles opgeruimd is. Toch niet hoor.
Integendeel, ik schaam me er niet voor dat er hondenharen op de vloer liggen met mijn drie woefers thuis. Ik schaam me ook niet als het aanrecht vol spullen staan die feitelijk in de vaatwasmachine hadden kunnen gezet worden, mocht ik die daarvoor ook wel eerst leeg gemaakt hebben. Of dat de droogrek achter me openstaat terwijl ik hier eerst een blog wil typen.
Nee, ik zeg ook geregeld foert. Want in mijn huis wordt er geleefd, geraasd (vraag dat maar aan mijn Shiba’s) en ja, wel eens schoon gemaakt als ik daar zin in heb. Een thuis betekent voor mij een plek waar ruimte gemaakt wordt voor wat er niet hoort. Om zo tijd over te hebben voor allerlei andere leuke dingen: uitstapjes met vrienden, erop uit met de honden, of gewoon tijd voor meer creativiteit.
Liefde voor hout
Zo begon ik vier jaar geleden uit het niets met een figuurzaag, omdat ik een stel Amerikaanse vrouwen hun eigen houten schilderijen zag maken. En ja, in mijn wasplaats omdat het tuinhuis toen nog in de kinderschoenen stond.
Ik zorgde wel dat mijn naaste buren er niet té veel last van hadden en deed het voornamelijk op momenten dat zij niet thuis waren.
Maar eerlijk, ik heb me kostelijk geamuseerd voor hoe lang het duurde (lees: half jaar). Ook al lag mijn berging toen vol hout en kon ik erna telkens beginnen stofzuigen, poetsen enz. En leverde het me enkele leuke exemplaren die ik wel opnieuw wil maken, maar minder intensief nemend weliswaar.
Dus nee, minimaliseren of vereenvoudigen houdt niet in dat je zo spic en span mogelijk leeft. Het houdt er wel in dat je jezelf amuseert met zaken die jij wil doen. Figuurzagen bleek dan toch niet zo voor mij weggelegd, maar het creëren is nog altijd niet gestopt. En daar zal ik ook niet vlug mee stoppen.
Waar ik wel mee gestopt ben, is mezelf te meten met anderen. Ik ben geen typische 90/10 of 30/70 ontspulcoach, oftwel vereenvoudigcoach die vind dat je zoveel spullen moet wegdoen om er beter voor te staan.
Mijn brein wilt niet tellen hoeveel ik al losgelaten heb. Mijn hart bepaalt dat wel voor mij.
Ilse | Minimalist Maker
Waarin verschil ik als minimaliseercoach?
Mijn brein wil niet tellen hoeveel ik losgelaten heb. Mijn hart bepaalt dat wel voor mij. Het zal me op tijd en stond wel doen oplaaien omdat iets onder de voeten ligt, of me doen afvragen waarom ik die miskoop absoluut dacht nodig te hebben. Grenzen zijn persoonlijk. Rommel, oftewel chaos ook. Wat voor de ene een paar spullen zijn, is voor de andere misschien al ‘nest dat er niet had moeten liggen.’
Vandaar dat mijn aanpak persoonlijk is, op maat van jouw behoeften. Rommel wordt ook vaak niet gecreëerd door één persoon, toch zeker niet als met meerdere individuen samen woont. Zelfs als je alleen woont, kan rommel nog altijd niet door jou veroorzaakt worden. Ik denk aan cadeautjes die je krijgt, goedbedoelde weggevertjes van geliefden die er zelf vanaf willen, of simpelweg straatvuil die tot aan jouw voordeur komt.
Alles wat jou toekomt, waardoor je jezelf overweldigd voelt, is genoeg om te veranderen. En er zijn zoveel manieren om daar vanaf te geraken. Het enige wat je moet doen, is gewoon beginnen.
Wil jij ontdekken wat vereenvoudigen of minimaliseren voor jou kan betekenen?
Ik denk graag met je mee.
