Wanneer alles op orde krijgen, meer wordt dan opruimen
Alles op orde krijgen lijkt het einddoel wanneer je begint met opruimen. Maar in werkelijkheid is het nog maar het begin. Voor je het weet, zet je de stap naar minimaliseren — althans, zo is het bij mij gegaan.
Ik kan me niet exact herinneren wanneer het begonnen is, maar het kreeg vorm toen ik ging samenwonen met mijn toenmalige vriend. In die periode had ik al heel wat spullen verzameld. Ik werkte zelfs met cadeaulijsten van dingen die ik dacht nodig te hebben. Dingen die ik uiteindelijk ook allemaal in huis haalde.
Een huis vol en toch uit balans
We verhuisden naar een halfopen woning in Donk, met een tuintje. Op papier klonk dat ideaal, maar de realiteit zag er anders uit. Ik was verliefd op de keuken, met uitzicht op een mooi tuintje. Enfin, overwoekerd tuintje, maar met ons tweeën konden we dit nog wel aan. Mijn keuken puilde uit van de spullen, terwijl mijn kleerkasten boven grotendeels leeg bleven. Het gevolg? Dozen en spullen verdwenen naar boven, netjes opgeborgen… en nooit meer aangeraakt.
De verwaarloosde tuin was ook een ander verhaal op zich. Mijn vriend wilde die per se, ondanks zijn hooikoorts, en beloofde het onderhoud te doen. In werkelijkheid verwilderde het bij één keer onder handen nemen. De frustraties en gevloek dat het zo groot was, liepen op, en uiteindelijk stond ik zelf de haag bij te knippen met een snoeischaar, omdat ik bijna mijn autozijspiegel tegen de bakstenen muur had gereden.
Dat was niet het leven dat ik voor ogen had.
De drang naar meer
Onze relatie hield geen stand. En achteraf bekeken lag dat niet aan mijn verlangen naar zelfstandigheid — integendeel. Het was de constante drang naar meer. We kochten een konijn, erna kreeg ik een zwarte kattin gepresenteerd. Ik zag zo mijn leven uitbreiden, zonder erbij stil te staan bij wat dat eigenlijk vraagt van je tijd en energie. Hij begon te slabakken, en ik begon meer bij te nemen, tot ik er vrijwel alleen voor stond, en hij begon uit te wijken naar iets buiten het huis.
Alleen wonen als leerschool
Na die relatie koos ik er bewust voor terug thuis te wonen. Geen pretje hoor. Terug aanpassen in een leefwereld, die niet voor jou gemaakt is. Met een moeder die nog altijd sterk geloofde dat samenwonen de norm was. Maar goed, ik deed het een paar maanden tot ik mijn volgend lief tegenkwam. En ik met hem een klein appartementje zonder tuin in Diest uitkoos. . Daar lag het probleem niet bij spullen, maar bij geld en verantwoordelijkheid. Ook die relatie liep stuk.
Alleen, maar niet eenzaam
Daarna volgde een periode van ongeveer zeven jaar alleen wonen. En eerlijk? Ik genoot ervan. Want alleen wonen gaf me iets wat ik daarvoor nooit echt had ervaren: helderheid. Ik leerde wat ik zelf belangrijk vond, waar mijn grenzen lagen, en waar ik wel of geen toegevingen in wilde doen. Ik was dus niet eenzaam, zoals sommigen dachten. Ik ging uit met vrienden, sportte, en leefde mijn leven op mijn manier. Het gaf me rust en zelfstandigheid.
Samenwonen met nieuwe inzichten
Tot ik mijn huidige man ontmoette. We hadden allebei lang alleen gewoond, en dat maakte een groot verschil. We wisten wat we wilden, en gingen vrij snel samenwonen. Ondertussen zijn we twaalf jaar samen. Met één klein verschil: hij is geen minimalist.
Ik ben kritisch op wat ons huis binnenkomt. Kleren? Daar ben ik nog redelijk soepel in. Maar andere spullen… die moeten echt een functie hebben. Want zonder dat besef staat de garage zo weer vol. En hetzelfde dreigt voor het tuinhuis.
“We hebben veel spullen”
Onlangs zei hij: “We hebben veel spullen.”
Ik keek hem aan, en hij corrigeerde zichzelf snel: “Oké… ík heb veel spullen.”
Mijn eigen spullen neem ik jaarlijks onder de loep genomen. Keer op keer. Wat blijft, heeft een reden.
Terwijl hij al langer zegt dat hij gaat opruimen. En onlangs is hij er eindelijk aan begonnen — al was het omdat een kast, volgestouwd met spullen, het had begeven. We hebben uiteindelijk een nieuwe kast gekocht. Deze keer in de garage. Zo blijft het tuinhuis vrij, want dat wil ik opnieuw inrichten als werkplek voor mijn houtbewerking.
Wanneer het anders moet
Soms kom je op een punt in je leven waarop je voelt dat het anders moet. Dat je niet alleen je huis, maar ook je leven wil ordenen. En dan besef je: opruimen is geen eindpunt.
Het is het begin van iets veel groters.
En ik zou zeggen: doe zo maar door. Je geraakt er wel. Met vallen en opstaan.
Ilse